Seçilmiş günceler

Mantığımı ve beni ben yapan her şeyi bir kenara bırakarak son zamanlarda yaşadıklarımı düşünmeye başladım. Yıllarca beni mahveden düşüncelerden kurtulmak için çabalamış, bir yere varamamıştım. Düşüncelerim her defasında beni aynı yerden deşiyordu. Ve her defasında ne yaparsam yapayım aynı düşüncelerle aynı yerimden düzülüyordum. Küçük bir farklılık için neleri feda etmezdim oysa! Yıllarca bu böyle devam etti. Birileri hayatıma girdi, birileri sessizce çekip gitti. Giden herkesin yerine bir başkası geldi. Her gelen bi öncekinin bıraktığı yarayı deşti. Onlarca yarayı iyileştirmeye çalışmakla geçen bir ömür söz konusu işte, fazlası değil. Senelerce nerede hata yapmış olabileceğimi düşündüm. Geldiğim noktaysa şuydu. Bunca zamanı bir başkasının tüm yaralarımı kapatabileceğini umarak geçirmiştim ve tüm yaşantımı buna göre şekillendirmiştim. Ardı arkası kesilmeden sürekli birilerini hayatıma dahil etmiş, onlardan beni iyileştirmelerini beklemiştim. Yani kısaca tek umudum diğer insanlardı. Ne kadar aptalca değil mi? Bir insanı hayatına al ve tüm yaralarını kapatmasını bekle. Olacak şey değil. Meğer insanın tek umudu kendisinden başkası değilmiş. Kendisinde bile bulamadığı mutluluğu, umudu bir başkasında aramak insanın yapabileceği ender hatalardan birisi olsa gerek. Bunu fark ettiğim gece ise daha önce hiç yapmadığım bir şeyi yaptım. umut olarak gördüğüm herkesi hayatımdan çıkarttım. Sonra penceremin önüne geçerek fonda çalan şarkı eşliğinde sigaramı yaktım ve bir kaç nefes çekip izmaritini camdan dışarıya fırlattım. Sabah iş vardı. Daha fazla düşünemezdim. Üstümde ki her şeyi çıkarttım ve üryan vaziyette yatağıma yerleştim. Yeni bir günün neler getirebileceğini görmek için fazla sabırsızdım.

ÖNCEKİ

Varoluşun adıdır aşk..

SONRAKİ

İyi geceler