One more cup of coffee

Merhaba. Bugün biraz tek başınalığımdan bahsedeceğim. Bu yaşıma kadar hiç bir anımı yanımda birisinin olduğu güvencesiyle geçirememiş olmanın eksikliği var yüreğimde. Biraz buruk, biraz kırık az çok da eksiğim. Belkide bu sebeptendir nerede birisiyle konuşma fırsatı bulduysam; Dostoyevski'nin beyaz gecelerindeki hayalperest gibi döküverirdim içimi. Sel olur taşardım. Lakin akıp giden onca su, geçip giden zamanın içinde döner dolaşır yine bende birikirdi. Suyu boşaltmak da o ağırlığı taşımak da yine bana kalırdı. 

Hayata başlangıç şeklim ve yaptığım işler gereği hep tek başına ayakta durmaya çalışmak ve her şeyi kimseden yardım almadan halletmek gibi zorunluluklarım oldu. Saolsun bu zorunluluklar sayesinde erken yaşlarda beyaz saçlara kavuşabildim. Hiç bir zaman yol gösterenim, rehberim olmadı. Fakat hayal satmaya çalışan, kendi hayalleri için benim yerime yol çizmeye çalışan çok insanla tanıştım. Ne yazık ki hiç kimseye tam anlamıyla güvenip, kendimi onlara veya diğer topluluklara adayamadım. Ne bir tarikatın, ne de fanatik bir taraftar grubunun üyesi olmadım mesela. Bu yollarda tek başıma yürümeye, çabalamaya,hatta fazlasıyla çabalamaya devam ettim. Üzgün değilim hayata. Kızgın da olmadım hiç bir zaman. Bunca zorluğa, sorumluluğa ve yüke rağmen sıkıca tutundum hayat dalına. Ne yapmam gerekiyorsa onu yaptım. İnancım gereği hayatın kutsal olduğunu düşünerek sürdürdüm günlerimi. Çünkü bu hayat o kadar adil davranıyor ki insana; fark ettiğinizde yeni bir vizyonla doluyorsunuz. 

Sıkı tutunduğum bu hayat beni uğraştırdığı kadar da mutlu edebilmeyi hep başarmıştır. Ne kadar üzülürsem üzüleyim ardından gelen sevinç misliyle olurdu hep. O mislini de başka şeylerle yine alırdı benden. Ne kadar çabalarsam ancak o kadar mükafatlandırılırdım. Fazlasıyla mükafatlandırdığı anlarda ise o fazlalığı başka bir yerden kesinlikle çıkartırdı benden. 

Nitekim artık her türlü sahneye alıştım. Acıların her çeşidine, mutluluktan akan gözyaşlarına, sürekli çabalamaya ve kendi yolumu kendi kararlarım ile çizmeye alıştım artık.  

Yeni hobiler, yeni uğraşlar, yeni hedefler eşliğinde ilerlemeye de devam edeceğim.

Yeni insanlar mı? düşünmüyorum..

ÖNCEKİ

Yetmiyor Bildiklerim

SONRAKİ

Asgari Ücretle Mutlu Olmayı Bekleyenler

İlginizi Çekebilir